www.cenkbravoalsinmi.com

Evet itiraf ediyorum; Flickr’a kişisel kullanım için hiç bir zaman ısınamamıştım. (Yahoo nedir ya? Kapan artık, bat, sat, neyse ne…)

XXVII ise bu tezatı muhteşem bir fikirle uyuma dönüştürmüş. Hayran kaldım. Paylaşmak istedim.

Creative Director: Gürkan Bayındır
Art Director: Levent Aybay
Copywriter: Naim Çetintürk

XKCD, bu trafik içerisinde rastlama frekansım gitgide yükseldiği için farkına vardığım ve takip etme isteği duyduğum bir webcomic.

Asıl konu şu ki; geçenlerde farkettiğim üzere XKCD imajlarının ALT tag’lerinde de bambaşka bir dünya varmış meğer.

İşte bu muhteşem listeyi de o sayede öğrendim:
List of problems solved by MacGyver

Şimdi o kadar XKCD sayfasını kim okuycak tekrar ya…

Problemi eve gelince farkettim. Napalım, sağlık olsun dedim. Oldu da. Portakalları bilgisayara yükleyemedim ama C vitamini falan hoş şeyler bunlar.

Herneyse efenm, gittim bu sefer doğru düzgün bir Orange Box aldım. Elimde kutusu da olsun diye. Yoksa internet üzerinden de alınabiliyor.

Tüm pakette ilgimi çeken tek şey Team Fortress 2‘ydi aslında. Half-life falan geçti artık benden. Portal da nedense bir türlü ilgimi çekemedi.

TF2 bence muhteşem olmuş. Tavsiye ederim orası ayrı. Ama oyun tanıtım yazısı değil sonuçta bu. Esas konu TF2 tanıtımları için kullanılan ve Valve tarafından hazırlanmış olan kısa filmler. Red vs. Blue‘dan bu yana Machinima sektöründe bir almış yürümüşlük söz konusu. TF2 “Meet the Team” serisi de olağanüstü eğlenceli ve başarılı olmuş. Şöyle buyrun:

Meet the Soldier (favorim)
Meet the Engineer
Meet the Heavy
Meet the Sandvich
Meet the Sniper
Meet the Demoman
Meet the Scout (bu da çok iyi)

“E bunlar YouTube link’i?!” diyenleriniz olacağıdır elbet: 1 2 3

Email’deki şu görsel ilgimi çekti:

E bildiğin Patapon bu?

Şu banner ve şu websitesi de cabası. Banner’daki “klik”leri görünce zihnimde bir “Pata Pata Pata Pon” bile yaptım hatta…

Hound (Art Grup’a bağlı sanırım) diye bir ajans yapmış websitesini. Artık kabahat MMI’ın mıdır, yaratıcı ajansın mıdır bilemiyorum ama hedef kitlenin bir bireyi olarak küçümsendiğimi hissettim. Bu araklamayı kimsenin farketmeyeceği mi düşünüldü? Yoksa önemsenmeyeceği mi varsayıldı? Ya da gerçekten kimse umursamıyor mu artık acaba?

Aman bu parça Last.fm listemde görünmesin hemen skip edeyim. Ama çok da dinlemek istiyorum, en iyisi gidip YouTube’ten dinliyim elaleme rezil olmayayım…

Evet, normalde bu seviyesizlikte bir insan olmama rağmen yeni in loop’larıma engel olamadım…

Rihanna… Bebeğim… Üzgünüm ama artık hayatımda yeni bi popçu var:

Meriç Kara’yı (zalambodont) nerden hatırladığımı çıkaramıyorum. Yine sanal-sosyal alemlerden bir yerlerdendir muhtemelen. (HiTNeT! gibi geliyor bana ama Facebook grubunda göremedim, neyse…)

Programı sevemedim. (Gelişme bölümü nerde bu yazının bilader?) Bütün bölümlerini izlemeye çalıştım ama hiçbirinin sonuna gelemedim. Meriç Kara’nın hiperaktif tavrı yordu beni.

Bilmem sizde de var mıdır, şöyle bir huyum var benim. Misal TV izlerken, (benle uzaktan yakından alakası olmasa bile) birisi garip bir şeyler yaptığında, bir başkası tarafından rezil edildiğinde, milyonların önünde (bu laf yasaklansın) kötü bir espri yaptığında veya komik olmaya çalışırken saçmaladığında o kişi adına dayanılmaz bir rahatsızlık duyarım. Bana ne aslında di mi? Yok öyle değil işte. Garip psikolojik bir rahatsızlık sanırım bu.

Sırf bu sebepten, Okan Bayülgen’in programına telefonla bağlanan insanların olduğu bölümleri neredeyse hiç izleyemedim (fi tarihinde Okan’ın yüzüne full-zoom yapılmışken “neden Ray Cokes‘ı taklid ediyorsun?” diye soran kızın olduğu bölüm hariç. Most epic moments of all times - Top 10)

Bir ara Mehmet Ali Erbil’in freak-show bir programı vardı. Hani tiplerden birinin çükü görününce program yayından kalkmıştı. O programın, bu bahsettiğim psikolojik rahatsızlığın şok yöntemiyle tedavisi için yaratılmış bir deney ortamı olduğu konusundaki inancımı hala koruyorum.

Şimdi abartmış olmayayım. “Kafa Kafaya” bende o kadar da derin bir rahatsızlık hissi uyandırmadı tabi. Ama isterdim ki TV’ye küskün geek komünitesini tatmin edecek dozda teknoloji içerirken, bir yandan da weird’a kaçmadan komik olabilen bir program olaydı keşki. Hatta belki bundan sonra olur. Hemen ümidimizi kaybetmeyelim he mi?

Bir de işin saat boyutu var. Gün içinde sabah 8 diye bir saat olduğu gerçeğini hatırlattı bana bu event. İşte bu gerçekle yüzleşince şaşıran bir başka mağdurun haklı isyanı:

/hayıf
/üşengenç